̶    خداوندا! اين روز مبارك  ‌و‌  با‌  بركت است،  ‌و‌  مسلمانان در‌  تمام نقاط زمين جمع شده اند، همگى گدا، طالب، مشتاق  ‌و‌  ترسان (در حضورت) آمده اند، پس‌  به‌  بخشندگى  ‌و‌  كرمت  ‌و‌  آسانى برآوردن خواسته ام نزد تو‌  از‌  تو‌  مى‌ خواهم كه‌  بر‌  محمد  ‌و‌  خاندان او‌  درود  ‌و‌  رحمت فرستى.

̶    خدايا! اي‌ پروردگار ما! كه‌  پادشاهى  ‌و‌  حمد براى توست،  ‌و‌  خدايى جز تو‌  نيست، بردبار، بزرگوار، مهربان، بسيار نعمت دهنده، داراى جلالت  ‌و‌  اكرام، پديد آورنده  ‌ى‌  آسمانها  ‌و‌  زمين هستى، از‌  تو‌  مى‌ خواهم هر‌   ‌آن چه كه‌  ميان بندگان مؤمن خود تقسيم كرده اي‌ از‌  خير، يا‌  عافيت، يا‌  بركت،  ‌و‌  يا‌  هدايت  ‌و‌  يا‌  عمل به‌  طاعتت را، يا‌  خيرى كه‌  بر‌  آنها عنايت مى‌ كنى  ‌و‌  با‌   ‌آن به‌  سمت خود آنها را‌  هدايت مى‌ نمايى، يا‌  درجه  ‌ى‌  آنها را‌  نزد خود بالا مى‌ برى، يا‌  به‌  خاطر  ‌آن خير دنيا  ‌و‌  آخرت را‌  به‌  آنها عطا مى‌ كنى، از‌  تو‌  بهره  ‌و‌  نصيبى از‌   ‌آن را‌  طلب مى‌ كنم.

پدید آورنده : حمزه کریم خانی ، صفحه 59

روز تقرّب

عید قربان جلوه گاه تعبّد و تسلیم ابراهیمیان حنیف است، و فصل قرب مسلمانان به خداوند، در سایه عبودیّت.

عید قربان فصل قربانی کردن عزیزها در آستان «عزیزترین» یعنی خداست. عید قربان مجرای فیض الهی و بهانه عنایت رحمانی به بندگان مؤمن و مطیع است. و هر کس بتواند رضای خویش را فدای رضای حق کند، از خواسته دل در راه خواسته خدا چشم بپوشد، و از داشته ها و خواسته ها بگذرد، به مرز عبودیت می رسد.

«قربانی» وسیله قرب به خداست و عید قربان روز تقرّب به پروردگار است. روز رها شدن از تعلّقات قربانی کردن تمنیّات در پیش پای اراده الهی است.

عید در فرهنگ اسلامی

واژه «عید» در لغت به معنی «بازگشتن» می باشد و دراصطلاح، به معنی بازگشت به سوی خداوند سبحان است. در این روز، عطا و بخشش های خداوند متعال همراه با رحمت، بر بندگان مؤمن نازل می گردد پس بیایید در این روز، با عبادت و راز و نیاز، گناهان گذشته را از صفحه دل بشوییم و خود را برای بهره وری بیشتر از فیوضات این روز آماده و مهیّا سازیم؛ چراکه به طور کلّی، در تمامی اعیاد اسلامی، هدف آن است که با بندگی و عبادت در پیشگاه حضرت سبحان، سعادت واقعی خود را به دست آوریم. مولای متقیان علی علیه السلام در این باره فرموده اند: «هر روزی که انسان در آن گناه و معصیت نکند، آن روز عید است.»

آدم و حوا  پس از انکه از میوه ی ممنوعه خوردند و از بهشت هبوط کرده و به کره خاکى فرستاده شدند ، در سرزمینی  همدیگر را یافتند که به همین دلیل ، این منطقه  «عرفات‏» و این روز «عرفه‏» نام گرفته شدند

عرفه  روزى است که حق تعالى بندگان خویش را به عبادت و اطاعت ‏خود دعوت کرده، سفره جود و احسان خود را براى آنها گسترده است و شیطان در این روز ، از همه ی اوقات خوارتر و حقیرتر  است .

امام حسین علیه السلام داراى جایگاه ممتاز و ویژه است و در واقع، ناب ‏ترین و عمیق‏ ترین معارف الهى و توحیدى در این دعا، بر زبان سید وسالار شهیدان حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام جارى گشته است و بهترین زمان ان از ظهر تا غروب روز عرفه که برابر است با نهم ذی الحجة ، میباشد

امام حسین علیه السلام با این دعا ، روحى تازه به کالبد عرفان توحیدی دمید و این نغمه ی خوشِ آسمانى و آواى دل‏انگیز عشق ملکوتى را تا ابد در سینه ی سیناى عرفات به یادگار گذاشت .

امام حسین علیه السلام در آخرین عرفه عمر خود در عصر روز عرفه با گروهى از خاندان  و شیعیان خود از خیمه بیرون آمدند و در نهایت خشوع به جانب چپ کوه ایستادند و سپس چهره مبارک خود را به سوى کعبه گردانیدند و مانند مسکین نیازمندى که غذا مى‏طلبد ، دست‏ها را برابر صورت خود گرفت و دعایش را چنین آغاز کرد:

امام حسین علیه السلام مى‏خواهد با این نیایش ، انسان و خدا  و نزدیکى آنها را به همدیگر بشناساند . ایشان با این نیایش ، اصولی ترین و واقعى‏ترین رابطه انسان با خداوند را توضیح مى‏دهد

سیدالشهدا علیه السلام سراسر نور و عرفان الهی است و آمیزه‏اى از شور و عشق و محبت و معرفت ‏به ذات پاک خداوند است .

امام حسین علیه السلام با خداوند چنین عاشقانه زمزمه مى‏کند:

پروردگارا ؛ روشنایى جمال و جلالت در جهان هستى آشکارتر از هر چیز است و وجود تو پوشیدگى ندارد تا چراغى سر راه بگیرم و بارگاه ربوبى تو را جستجو نمایم و یا دلیلى را راهنماى خود به سوى تو قرار دهم ؛ چون فروزنده چراغ و یگانه راهنمای من ، تویى .

کریما ؛  چشمى که تو را بر خود نگهبان و مراقب نبیند ،  فرو بسته باد و بنده‏اى که از متاع محبت تو بى بهره باشد ، سرمایه باخته و ورشکسته باد و ..........

http://eshghemalakuoti.parsiblog.com/Posts/40/%D8%B9%D9%8A%D8%AF+%D9%82%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D9%86++%D9%88+%D9%81%D8%B6%D9%8A%D9%84%D8%AA++%D8%AF%D8%B9%D8%A7+%D8%AF%D8%B1+%D8%B1%D9%88%D8%B2+%D8%B9%D9%80%D9%80%D9%80%D8%B1%D9%81%D9%80%D9%80%D9%80%D9%80%D9%87/

بِسمِ الله الرَّحمنِ الرَّحیم

يٰا قَوْمِ اِنّی بَریءٌ مِمّا تُشرِکُونَ اِنّی وَجَّهْتُ وَجْهِیَ لِلَّذی فَطَرَ السَّمٰوٰاتِ وَالاَرْضَ حَنيفاً مُسْلِماً وَ مٰا اَنَا مِنَ الْمُشْرِکينَ اِنَّ صَلاتی وَ نُسُکی وَ مَحْيٰایَ وَ مَمٰاتی للهِ رَبِّ الْعٰالَمينَ لا شَريکَ لَهُ وَ بِذٰلِکَ اُمِرْتُ وَ اَنَا مِنَ الْمُسْلِمينَ اَللّهُمَّ وَ مِنْکَ وَ لَکَ بِسْمِ اللهِ وَ بِاللهِ وَاللهُ اَکْبَرُ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلیٰ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ تَقَبَّل (در صورت انفرادی بگويد:«مِنّی» و در صورت اشتراکی بگويد «مِنّٰا» )

http://noor-almobin.blogfa.com/cat-48.aspx

رسول الله صلى الله علیه و آله : مَن أحیَا اللَّیالِیَ الأَربَعَ وَجَبَت لَهُ الجَنَّةُ : لَیلَةَ التَّروِیَةِ ، ولَیلَةَ عَرَفَةَ ، ولَیلَةَ النَّحرِ ، ولَیلَةَ الفِطرِ .

 هر كس این چهار شب را شب زنده دارى كند، بهشت براى او واجب است: شبِ ترویه، شب عرفه، شب عید قربان و شب عیدفطر.

کتاب «حج و عمره در قرآن و حدیث»  ، صفحه 343

الإمام الباقر علیه السلام : لَمّا أقبَلَ رَسولُ اللّه ِ صلى الله علیه و آله مِن مُزدَلِفَةَ مَرَّ عَلى جَمرَةِ العَقَبَةِ یَومَ النَّحرِ ، فَرَماها بِسَبعِ حَصَیاتٍ ، ثُمَّ أتى إلى مِنى ، وذلِكَ مِنَ السُّنَّةِامام باقر علیه السلام :

 رسول خدا صلى الله علیه و آله چون از مزدلفه آمد ، روز عید قربان بر جمره عقبه گذشت وهفت سنگ بر آن زد، سپس به منى آمد واین از سنّت است.

کتاب«حج و عمره در قرآن و حدیث» ، صفحه 355

زندگی‌تان به زیبایی گلستان ابراهیم و پاکی چشمه زم‌زم...

***

عید قربان ، مجراى فیض الهى و بهانه عنایت رحمانى به بندگان مومن و مسلم و مطیع است .

***

عید قربان عید رهیدگی از اسارت نفس روز ذبح تمام تمایلات دل، روز جشن شکوفایی ایمان و یقین، روز فخر رضوان بر زمین و زمان مبارک

"و فدیناه بذبح عظیم"

و اینگونه خدا خواست قربانی تا عاشورا به تاخیر افتد.

***

اعیاد بر شما مبارک

یک عید بزرگ به نام قربان آمد

***

ای عزیزان به شما هدیه ز یـزدان آمد / عید فرخنده ی نورانی قربان آمد

حاجیان سعی شما شد به حقیقت مقبول / رحمت واسعه ی حضرت سبحان آمد . . .

***

خوشا «ذی‌الحجه» روز عید قربان  / شروع داستان عشق و ایمان

خواهی که تو را کعبه کند استقبال  / مایی و منی را به منا قربان کن . . .

***

 عید قربان، یعنى فدا کردن همه «عزیزها»

در آستان «عزیزترین»، و گذشتن از همه وابستگى ها به عشق مهربان ترین . . .

***

عید قربان، عید ذبح میوه ی دل ابراهیم و ایثار سبز اسماعیل

عید بر آمدن انسانی نو از خویشتن خویش، عید رهیدگی از اسارت نفس

عید لبیک به دعوت حق بر شما مبارک . . .

***

 آنگاه که ابراهیم، اسماعیل را به قربانگاه عشق برد

این ذات اقدس الهی بود که جلوه گر شد.

این عشق آموختنی است

عید سعید قربان مبارک . . .

***

عید قربان به حقیقت زخداوند کریم / آفتابی به شب ظلمت انسان آمد

جمله دلهاچو کویری ست پر از فصل عطش / بر کویـر دل ما نعمت باران آمد . . .

***

خوشا آنان که با حق آشنایند / مطیع محض فرمان خدایند

***

نشانم ده صراط روشنم را / خودم را، باورم را، بودنم را

خداوندا من از نسل خلیلم / به قربانگاه می آرم «منم» را

قربان، عید سر سپردگی و بندگی مبارک

***

ای تو جان نوبهاران، خوش رسیدی، خوش رسیدی!

روز اوج بندگی و تجلی ایثار ابراهیمی مبارک.

عید اضحی رسم و آئین خلیل آزرست بعد آن ،عید غدیر، روز ولای حیدر است عید قربان و پیشاپیش عید سعید غدیر مبارک

***

دعای 48 از صحیفه سجادیه

اَللَّهُمَّ هذا یَوْمٌ مُبارَكٌ مَیْمُونٌ، وَالْمُسْلِمُونَ فیهِ مُجْتَمِعُونَ ؛

خداوندا این روزى با بركت و میمون است، و مسلمانان در هر جاى زمین تو

فى اَقْطارِ اَرْضِكَ، یَشْهَدُ السَّآئِلُ مِنْهُمْ وَالطَّالِبُ وَالرَّاغِبُ؛

در آن اجتماع دارند، سؤال‏كننده، و خواهنده، و امیدوار و ترسنده

وَالرَّاهِبُ، وَ اَنْتَ النَّاظِرُ فى حَوآئِجِهِمْ، فَاَسْئَلُكَ بِجُودِكَ وَ ؛

حضور دارند، و تو ناظر در حوائجشان هستى، پس به جود و

كَرَمِكَ وَ هَوانِ ما سَئَلْتُكَ عَلَیْكَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلَى‏ مُحَمَّدٍ وَ الِهِ ؛

كرمت و آسانى مسئلتم نزد تو از حضرتت مى‏خواهم كه بر محمد و آلش درود فرستى 

وَ اَسْئَلُكَ اللَّهُمَّ رَبَّنا بِاَنَّ لَكَ الْمُلْكَ وَ لَكَ الْحَمْدَ؛

و خداوندا اى پروردگار ما، كه پادشاهى زیبنده توست، و سپاس حضرتِ تو را سزد،

لا اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ، الْحَلیمُ الْكَریمُ الْحَنّانُ الْمنّانُ ذُوالْجَلالِ ؛

و خدایى جز تو نیست، بردبار و بزرگوار و مهربان و، داراى عطاى گسترده‏اى، و خداوند جلال

وَالْاِكْرامِ، بَدیعُ السَّمواتِ وَالْاَرْضِ، مَهْما قَسَمْتَ بَیْنَ ؛

و اكرام، و پدید آورنده آسمان‎ها و زمینى، هر چه میان بندگان مؤمنت قسمت

عِبادِكَ الْمُؤْمِنینَ، مِنْ خَیْرٍ اَوْ عافِیَةٍ اَوْ بَرَكَةٍ اَوْ هُدًى اَوْ ؛

كرده‏اى از خیر یا عافیت یا بركت یا هدایت یا توفیق

عَمَلٍ بِطاعَتِكَ، اَوْ خَیْرٍ تَمُنُّ بِهِ عَلَیْهِمْ، تَهْدیهِمْ بِهِ اِلَیْكَ؛

طاعت، یا خیرى كه بر اهل ایمان انعام مى‏كنى، و به سبب آن به سوى خود هدایتشان مى‏نمایى،